Cieliste lata 60-te

Model 109 z "Burdy" 9/2012

Na wstępie bardzo przepraszam za tak długą nieobecność na blogu i obiecuję, że takiej przerwy już nie będzie. Po urlopie trochę się rozleniwiłam i dopiero wydanie wrześniowej "Burdy" trochę mnie zmobilizowało do działania. Oczywiście przyłączyłam się do akcji uwalniania tkanin i jedną z nich był cielisty acetat kupiony wieki temu. Już nawet zaczął trącić starością:) Dzisiaj już bym takiego materiału nie kupiła. Jest sztuczny, strzępi się niemiłosiernie i nie można go rozprasować! Trzy razy na NIE !

Przez tyle lat nie miałam na niego pomysłu, aż do wrześniowej Burdy. Sukienka z niego musiała być prosta z jak najmniejszą ilością części. Wspomniany na początku model 109 idealnie się do tego nadawał.

Sukienka ma pudełkowy fason i naprawdę jest wygodna. Szyłam bez podszewki, bo mam zamiar zacząć wreszcie  nosić moje fajne haleczki:)

*****

Oto ona.

Dodatkowo doszyłam kołnierz w pepitkę, ale lepiej czuję się bez niego.

Zaczęłam od wszycia zamka. Dla mnie wystarczy długość 55 cm.

Pierwszy raz szyłam  tak skrojone rękawy.

Zamek i odszycie. Tego najbardziej nie lubię

Tak ma to wyglądać po wywinięciu:) Magia!

Skrojone części na kołnierz. Wykrój na niego wzięłam z modelu 108-Burda 8/2012. Wykorzystałam resztki materiału w pepitkę z bluzki z wcześniejszych postów , taftę i trochę materiału z uszytej sukienki.

Rękawy są krótsze niż w oryginale, bo materiału miałam  o 40 cm mniej.

Ta długość sukienki na modelce była przed kolana:) Ciekawe dlaczego:)?

Słowa są zbędne:) Ale i tak powiem, że dzięki wychodzącym z bocznych szwów zaszewkom sukienka fajnie leży.

Rękawki, a raczej ich wszycie jest ciekawe, tylko miałam problem z rozprasowaniem. Ale robiłam co mogłam:)

Wersja z kołnierzem.

Zapinany jest na malutką haftkę.

Pierwszy raz muszę powiedzieć, że na manekinie leży gorzej niż na mnie:) Ja mam biodra!

Jeszcze mogę do niej ponosić letnie buty.

 Tyle na dzisiaj. Do miłego!!!

Lata 20-te?

Prując spódnicę na ten model sukienki, nie wiedziałam co mi w sumie wyjdzie. Spódniczka była niezbyt 

długa (do kolan), w niewielkie zakładki z doszytą plisą na dole. Materiału niedużo, a chęci wielkie, bo to jedwab z bawełną i kolory jakby moje. Musiałam pokombinować. Ale chciałam ją uszyć z innego powodu. Zawsze po swojemu, na chłopski rozum, łączyłam odszycia z częściami sukienki. Niestety z różnym skutkiem, najczęściej marnym. Tym razem wydawało mi się, że zrozumiałam tekst opisu z Burdy!:) Byłam tym tak podekscytowana, że szyłam do późnej nocy. Cała sukienka to materiał ze spódnicy + kawałek satyny po matowej stronie + taśma rypsowa.

Sukienka model 109 Burdy 7/2012.

*****

W całości.

Poprute kawałki.

Z bawełnianej podszewki ze spódnicy wykroiłam odszycia.

Zapasy szwów przycięłam na szerokość 5 mm i gęsto nacięłam.

Po przewinięciu na prawą stronę zszyłam szwy ramion nie ujmując odszycia...

.....i rozprasowałam je.

Zszyłam szew ramienia na odszyciu...

...i rozprasowałam na kijku:)

Zszyłam otwarte  (jakieś 2 cm) brzegi podkroju i brzegi podkroju pach.

Tadam! Udało się!

Tak wygląda po uprasowaniu i ostębnowaniu.

Miałam dylemat, czy doszywać taśmę rypsową.

I po dylemacie. Doszyłam. Zawsze mogę odpruć:)

Aparat ustawiałam na kilka sekund. Ledwo dobiegałam do ściany:)

Metunia:)

A tak było dzisiaj po burzy. Widok z mieszkania mojej mamy.

Sukienka prosta w uszyciu. Oczywiście dopiero wtedy jak zrozumiałam co piszą. W trakcie przymiarki doszłam do wniosku, że skoro wsuwam się w sfastrygowaną sukienkę bez zamka to go wszywać nie będę. I tak zrobiłam. Jest luźna, ale nie za szeroka. Doszyty satynowy kawałek w maziaje dobrze obciąża sukienkę. Niestety miałam go niewiele i musiałam wykorzystać plisę z poprutej spódnicy. Sukienka jak dla mnie była za krótka.

Tyle na dzisiaj.

Do miłego!!!

jaSkraWOżółTe PHD

Ta bluzka to takie moje zapomniane PHD. Jedno z kilku, o ile dobrze pamiętam. Czekała prawie trzy lata na dziurki i guziki ! Aż mi wstyd. Zmobilizowało mnie tylko to, że ten kolor może już być niemodny w przyszłym sezonie, a ja z szyciem dalej w polu. Wydzierganie 7 dziurek i przyszycie tyluż guziczków zajęło mi 40 minut. Tylko tyle czasu trzeba było poświęcić, żeby zakończyć projekt... Znowu mi wstyd:(

Ale już skończona, już uprasowana. Jutro idę w niej do pracy, bo szkoda czasu.

Fason bluzki jest z Burdy, ale nie pamiętam, z której. Żabot kombinowałam sama. Materiał z SH.

*****

Oto ona.

Jeszcze bez dziurek i guzików.

Wybieranie guzików. Żółtych nie znalazłam, ale za to trafiłam na kilka pożółkłych:)

Już jest jedna dziurka:) Wydziergałam je ręcznie. Po takim czasie należało się bluzce coś ekstra:)

Przyszywanie ostatniego.

Zapięta na ostatni guzik.

Żabot z prawej. Widać trzy warstwy falbanek.

Przy plisie bluzka posiada marszczenia. Schowane są pod żabotem.

 Falbany celowo zostawiłam niewykończone. 

 Z tyłu bluzki, spod stójki wychodzą dwie zakładki zamiast zaszewek. 

Z szarymi spodniami zwężanymi do dołu. 

Tu z czarnymi.

Tyle na dzisiaj. Czekam z niecierpliwością na nową Burdę. Z zapowiedzi wynika, że będzie kilka fajnych sukienek.

Do miłego!!!

muSt haVe !!!

Tak, to jest moje MUST HAVE od przeszło roku. Co tam roku, odkąd pamiętam....od zawsze. Wiadomo, że letnich butów jest najwięcej (i ciągle przybywa) i najwięcej też zajmują miejsca na półkach. I te  półki trzeba jeszcze mieć, a przede wszystkim trzeba mieć miejsce na półki ! Błędne koło:) Do uszycia kieszeni przymierzałam się od jakiegoś czasu. Zastanawiałam się z czego uszyć i jak to zrobić? Niby prosta sprawa, a sam "projekt" i dobieranie materiałów zajęły mi parę godzin. Tkaniny nie mogły być za wiotkie, ani za grube, bo rzep może nie wytrzymać ciężaru. Wybrałam dwa, takie, których mi najmniej szkoda. Zasłona teściowej z lnu (deseń w drzewa) i bawełniana zasłona w kwiaty z lumpeksu. Z lnu jest baza, tzw. plecy i na przemian z bawełną  tworzy też kieszenie. Do tego dokupiłam 1 metr(żeby nie zabrakło) taśmy-rzep.

*****

Włala!

Wybrane materiały. Na materiale z lnu(drzewa) można dojrzeć niebieskie linie, którymi zaznaczyłam miejsce przyszycia kieszeni.

Pasy na kieszenie.

Po obszyciu plisą górnych krawędzi , przyszpiliłam kieszenie do pleców.

W pierwszej kolejności szwy pionowe.

Dolna część kieszeni też została wykończona plisą. Szwy schowane- i estetyczniej, i sztywniej.

Na górnym brzegu od spodu, kilkoma szwami dla wzmocnienia, przyszyłam rzep o szerokości 3 cm. Stroną mechatą.

Sztywną część rzepa przykleiłam do drzwi. Kupiłam sobie klej POLIMER z trupią czaszką, który klei wszystko ze wszystkim (3,90 zł). Trzeba było odczekać trochę, bo- cytuję: "pełną wytrzymałość spoina uzyskuje po upływie kilku godzin."-koniec cytatu. Jak nie będzie wytrzymałości to będę musiała potraktować zszywaczem tapicerskim:)

Ukończona praca:)

Tutaj bardziej z przodu. Pokój jest mały i  nawet ze zrobieniem zdjęcia są problemy:)

Przeważnie jedna kieszeń-jedna para:)

49.

"Projekt". Ciągle zmieniany w trakcie szycia.

Po uszyciu i zawieszeniu poczułam wielką ulgę.Wreszcie uszyte, wreszcie buty są na swoim miejscu, a kieszenie nikomu (mam siebie na myśli) nie przeszkadzają.Wokoło zrobiło się dużo, dużo luźniej i jakby porządek nastał:) Teraz wiem jakie mam buty, bo o kilku parach to nawet zapomniałam. Miło było znowu je zobaczyć:)

Do miłego!!!